REPRODUCCIÓ ASSISTIDA
enya
Tutu!!! tu també has tingut els teus moments xungus i ara has de viure amb intensitat el teu embaràs i l'arribada del teu nou bebe!! i totes nosaltres ens alegrem i sabem que et preocupes per nosaltres....si no hi hagués la sensibilitat, el tacte, el bon rollo, la comprensió, l'empatia, la sinceritat que hi ha en aquest forum jo us ben asseguro que no entraria cada dia!!
<a><img src="http://bd.lilypie.com/Po-fp1.png" alt="Lilypie Expecting a baby Ticker" border="0" width="400" height="80"></a>
Re: enya
A mi també em passa amb el meu pare.
El meu pare va morir quan jo tenia 14 anys i ell 44.
Parlem d'ell constantment a casa! I ara de la meva avia també.
ELS NECESSITO TAAANT que sempre dic... ara la "mamy hagues dit aixo" o ara el papà hagués fet lo altre! jajaja i riem perque eren persones molt especials!
La meva padrina també l'enyoro.. va morir de cançer ja fa 4 anys!
El meu pare va morir quan jo tenia 14 anys i ell 44.
Parlem d'ell constantment a casa! I ara de la meva avia també.
ELS NECESSITO TAAANT que sempre dic... ara la "mamy hagues dit aixo" o ara el papà hagués fet lo altre! jajaja i riem perque eren persones molt especials!
La meva padrina també l'enyoro.. va morir de cançer ja fa 4 anys!
- manumar
- :: lleona

- Entrades: 954
- Membre des de: dl. nov. 28, 2005 2:15 pm
- Ubicació: Calella
- Contacta:
Les morts són molt dures, perdre a les persones que més estimes és el pitjor que pot passar, saps que't queden un munt d'anys per endevant, un munt de coses bones d'altres no tant i ells no hi seràn per donar-te la mà i tirar endevant. Però a vegades, inclús quan no hi són et continuen sorprenent. A mi en falten 3 dels avis, però com dos no els vaig coneixer i el tercer va morir quan jo tenia 7 anys, doncs com si tampoc l'hagues conegut. Fins els 22 anys no sabia que era perdre un familiar, però ja sabeu que allavors vaig tenir la desgràcia de perdre el meu papi ( jo li deia així). I sabeu perque us dic que fins i tot morts avegades et sorprenen? doncs l'altre dia m'ha mare em va donar un paper per llegir, doncs era una poesia que'm va escriure el meu pare quan tenia jo uns 15 anys, ella la va trobar per casualitat en la fulla d'una llibreta i la va guardar. Tot i no sé best seller per la humanitat per a mi és la millor poesia que existeix a la terra.
enya
ostres marrrrrrr! jo no ho sabia que no tenies pare..... que maco això de la poesia!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! a mi m'encanten les poesies! la meva mare també sempre m'escriu poemes......
teniu rao, perdre algu estimat es el pitjor!!!
teniu rao, perdre algu estimat es el pitjor!!!
<a><img src="http://bd.lilypie.com/Po-fp1.png" alt="Lilypie Expecting a baby Ticker" border="0" width="400" height="80"></a>
Re: enya
JO no hi crec en la reencarnació pero quan es mort algu estimat i al cap de poc temps neix un nou esser en la familia sempre penso que pot ser? o aixo es el que voldria! jajajaaj


- manumar
- :: lleona

- Entrades: 954
- Membre des de: dl. nov. 28, 2005 2:15 pm
- Ubicació: Calella
- Contacta:
Enya: si, va morir fa 2 i mig, va ser de cop, un infart pulmonar, nomès tenia 52 anys i moltes ganes de viure, era un home sa, es cuidava i sempre estava pendent de la seva familia, nomès vivia per nosaltres. A mi sempre amb deia que era el seu bitxo, jo era su ojito derecho i per mi ell era tot ( a part del meu home, es clar), jo a qui li anava a explicar les meves coses era a ell.
Kiki: jo estic amb tu, a vegades també penso amb això que dius.
Kiki: jo estic amb tu, a vegades també penso amb això que dius.
ENYA MIL GRACIAS POR TUS PALABRAS
Y a las demas tambien mil gracias por vuestro apoyo.
La verdad es que como bien dice Enya hemos sufrido MUCHISIMO y lo pongo en mayusculas pq de corazon hemos pasado mucho en los ultimos 4 años. Es cierto q somos unas mujeres muy muy alegres e intentamos no estar tristes nunca pero todo eso se lo debemos a nuestros padres que nos dieron una seguridad y una felicidad tan grande durante los 30 años q vivimos con ellos que hicieron de nosotras una mujeres aunq creiamos ser unas niñas. Recuerdo q cuando mi madre ya habia muerto y mi padre estaba muy muy mal, por las noches las dos nos quedabamos despiertas cuidando de él y le oiamos hablar (en sueños)...hablaba con mi madre y le decia: Sol (mi madre se llamaba asi)....si vieras nuestras niñas q pensabamos q teniamos 2 inutiles (siempre cariñosamente nos decia q eramos 3 inutiles pq no haciamos nada de nada pero es que es verdad el pobre lo hacia todo) y tenemos dos soles, dos maravilla de hijas, como me gustaria que las vieras, que orgulloso estoy de ellas Sol" Esas palabras no sabeis lo que nos hacian llorar a Sol y a mi.....desde fuera de la habitacion llorabamos como magdalenas pensando q nuestro padre se iba de este mundo y se llevaba con él todo nuestro amor....hicimos todo lo que pudimos, le cuidamos en casa hasta que murio pq no queriamos ni nosotras ni él q estuviera sólo en una uci de hospital...Mi padre sabia q se moria pero nunca lo hablamos pq no queria vernos tristes, os juro q fueron 2 meses super intensos ya q él no se movia de la cama (no podia) y Sol y yo no salimos de casa en los 2 meses pegadas a su cama, le aseabamos, dabamos de comer (poco pq casi no comia) hablamos, reimos y lloramos junto a él...nuestros amigos nos hacian la compra, recados.... todo para q nosotras pudieramos estar 24 horas al dia con él.....Recuerdo esos dias muy duros pero me encanto la relacion q tuvimos tan super intensa y me hizo madurar de golpe...habia sido una inutil hasta el mes de septiembre del 2002 y deje de serlo de golpe......Ahora ya no estan ninguno de los dos con nosotras pero como se que me ven deben estar alucinados....soy una mujer "casada", madre de un niño y en busca de un segundo hijo..... No quiero q penseis q estoy loca pero yo hablo con mi madre, si hablo con ella y se que me oye, se que el dia que pueda vendra a verme pq me lo prometio, siempre me decia "hijita cuando yo me muera tu no te preocupes que vendre a verte vale?" pues si yo la espero cada dia y la esperare siempre pq se que vendra pero mientras tanto hablo con ella, se que me oye estoy segurisima y quiza es eso lo q me hace estar siempre alegre....esperando...esperando....lo malo es que hay dias q me vengo abajo pq lo que quiero es abrazarla, besarla y no puedo.....asi q esos dias como hoy me monto en el coche y me voy al cementerio a llevarle flores (bueno a los dos), me siento mas cerca de ellos....Solo quiero que sepais que teneis muchisima suerte todas de tener vuestros padres al lado y uno no se da tanta cuenta hasta q no los pierde, yo creia que mis padres serian eternos pq yo queria q lo fueran y no ha sido asi pq no se puede conseguir todo lo q se quiere desgraciadamente..... Disfrutar de ellos lo maximo q podais, no os perdais ningun momento de corazon os lo digo. Y bueno hoy es mi dia triste, hoy me toca a mi pq aunq soy fuerte, aunq pongo toda mi ilusion en vivir siempre digo y dire lo mismo la mitad de mi vida esta alli arriba y nada ni nadie lo cambiara..........
Y a las demas tambien mil gracias por vuestro apoyo.
La verdad es que como bien dice Enya hemos sufrido MUCHISIMO y lo pongo en mayusculas pq de corazon hemos pasado mucho en los ultimos 4 años. Es cierto q somos unas mujeres muy muy alegres e intentamos no estar tristes nunca pero todo eso se lo debemos a nuestros padres que nos dieron una seguridad y una felicidad tan grande durante los 30 años q vivimos con ellos que hicieron de nosotras una mujeres aunq creiamos ser unas niñas. Recuerdo q cuando mi madre ya habia muerto y mi padre estaba muy muy mal, por las noches las dos nos quedabamos despiertas cuidando de él y le oiamos hablar (en sueños)...hablaba con mi madre y le decia: Sol (mi madre se llamaba asi)....si vieras nuestras niñas q pensabamos q teniamos 2 inutiles (siempre cariñosamente nos decia q eramos 3 inutiles pq no haciamos nada de nada pero es que es verdad el pobre lo hacia todo) y tenemos dos soles, dos maravilla de hijas, como me gustaria que las vieras, que orgulloso estoy de ellas Sol" Esas palabras no sabeis lo que nos hacian llorar a Sol y a mi.....desde fuera de la habitacion llorabamos como magdalenas pensando q nuestro padre se iba de este mundo y se llevaba con él todo nuestro amor....hicimos todo lo que pudimos, le cuidamos en casa hasta que murio pq no queriamos ni nosotras ni él q estuviera sólo en una uci de hospital...Mi padre sabia q se moria pero nunca lo hablamos pq no queria vernos tristes, os juro q fueron 2 meses super intensos ya q él no se movia de la cama (no podia) y Sol y yo no salimos de casa en los 2 meses pegadas a su cama, le aseabamos, dabamos de comer (poco pq casi no comia) hablamos, reimos y lloramos junto a él...nuestros amigos nos hacian la compra, recados.... todo para q nosotras pudieramos estar 24 horas al dia con él.....Recuerdo esos dias muy duros pero me encanto la relacion q tuvimos tan super intensa y me hizo madurar de golpe...habia sido una inutil hasta el mes de septiembre del 2002 y deje de serlo de golpe......Ahora ya no estan ninguno de los dos con nosotras pero como se que me ven deben estar alucinados....soy una mujer "casada", madre de un niño y en busca de un segundo hijo..... No quiero q penseis q estoy loca pero yo hablo con mi madre, si hablo con ella y se que me oye, se que el dia que pueda vendra a verme pq me lo prometio, siempre me decia "hijita cuando yo me muera tu no te preocupes que vendre a verte vale?" pues si yo la espero cada dia y la esperare siempre pq se que vendra pero mientras tanto hablo con ella, se que me oye estoy segurisima y quiza es eso lo q me hace estar siempre alegre....esperando...esperando....lo malo es que hay dias q me vengo abajo pq lo que quiero es abrazarla, besarla y no puedo.....asi q esos dias como hoy me monto en el coche y me voy al cementerio a llevarle flores (bueno a los dos), me siento mas cerca de ellos....Solo quiero que sepais que teneis muchisima suerte todas de tener vuestros padres al lado y uno no se da tanta cuenta hasta q no los pierde, yo creia que mis padres serian eternos pq yo queria q lo fueran y no ha sido asi pq no se puede conseguir todo lo q se quiere desgraciadamente..... Disfrutar de ellos lo maximo q podais, no os perdais ningun momento de corazon os lo digo. Y bueno hoy es mi dia triste, hoy me toca a mi pq aunq soy fuerte, aunq pongo toda mi ilusion en vivir siempre digo y dire lo mismo la mitad de mi vida esta alli arriba y nada ni nadie lo cambiara..........
<a><img src="http://b4.lilypie.com/rSTkp1.png" alt="Lilypie Cuarto Ticker" border="0"></a>
- pigada74
- :: zebra

- Entrades: 1475
- Membre des de: dl. feb. 13, 2006 5:04 pm
- Ubicació: Vallès Oriental, però amb el cor de La Selva
Jolines, Inés, ahora como me quito el nudo que tengo en el estomago? No puedo ni imaginar por todo el dolor que habeis pasado. Creo que es un gran consuelo que seas capaz de asumirlo y que puedas hablar con ella y que sientas su presencia!!!
No me cansaré de repetir que sois ADMIRABLES.
Un beso enorme, y que sepas que tienes todo el derecho del mundo, mas que ninguna de nosotras si cabe, a tener tus dias tristones.
Un abrazo enorme!!!!
No me cansaré de repetir que sois ADMIRABLES.
Un beso enorme, y que sepas que tienes todo el derecho del mundo, mas que ninguna de nosotras si cabe, a tener tus dias tristones.
Un abrazo enorme!!!!
<a><img src="http://b1.lilypie.com/z-byp1.png" alt="Lilypie Primer Ticker" border="0" width="400" height="80"></a>
Inés, Sol, vuestros padres estarian orgullosos de ver los dos soles de hijas que tienen!! Sois admirables como ya os he dicho en muchas ocasiones!!! Mucha fuerza y ánimos!
Un beso!
Un beso!
<a><img src="http://b1.lilypie.com/6zNwp2.png" alt="Lilypie 1st Birthday Ticker" border="0" width="400" height="80"></a>
Bueno chicas muchas gracias y muchisimos besos a todas, dias como hoy q te sientes un poco triste da gusto ver q aqui esta todo el apoyo del mundo...De corazon os digo q da gusto hablar con vosotras y q este foro es un foro maravilloso con gente maravillosa....MUCHAS GRACIAS A TODAS!!!!!!!! El dia se acaba, son las 10 de la noche asi q mañana amanecera un nuevo dia con toda la ilusion que le pongo yo, con un nuevo
......Animo a todas y disfrutemos cada dia de todo lo q nos da la vida, de lo que cada una de nosotros tenemos.......
MIL BESOOOS A TODAS Y HASTA MAÑANA
......Animo a todas y disfrutemos cada dia de todo lo q nos da la vida, de lo que cada una de nosotros tenemos.......
MIL BESOOOS A TODAS Y HASTA MAÑANA<a><img src="http://b4.lilypie.com/rSTkp1.png" alt="Lilypie Cuarto Ticker" border="0"></a>
llego de trabajar........ceno, solita(siscu no esta)......me preparo un te....y enciendo el ordenador..socpetit........y.......
entro en un post y que me encuentro?????
amor,cariño,solidaridad,amistad, gente fantastica apoyandose, apoyandonoos......sintiendo con las demas!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1
ASI DA GUSTO ACABAR EL DIA!!!!!!!!!!!!!!!
OS QUIERO PEQUEÑINAS

entro en un post y que me encuentro?????
amor,cariño,solidaridad,amistad, gente fantastica apoyandose, apoyandonoos......sintiendo con las demas!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1
ASI DA GUSTO ACABAR EL DIA!!!!!!!!!!!!!!!
OS QUIERO PEQUEÑINAS

NOIIIIIIIES EL 1 E SETEMBRE COMENCEM LA NOSTRA PRIMERA IA!
Doncs aixo! jo em pensava que hauriem d'anar a FIV perquè com que jo això de la sort no sé ni el que es! jajajajaj
Bueno no canto victoria que... NO HO HEM CONSEGUIT ENCARA!
Li he preguntat perque IA i no FIV si el "bitxos" del meu love no eren de lo millor.
I m'han dit que no estaven del tot malament i que ja tenia 2 fills, per tant i havien possibilitats... Com ho veieu?
NOIES digueu-me RELAMENT el que penseu... m'interessa
Per cert, no s'havia que haviem d'anar al Notari a firmar papers? A Sant de que?
BUENO, estic ANIMADAAA! AIXI QUE EL DIA 1 de setembre (suposada futura regla) AL ATAQUE AMB LES PUNXADES, LES HORMONES I TOTA LA PESCA!
Un petonas, K
Doncs aixo! jo em pensava que hauriem d'anar a FIV perquè com que jo això de la sort no sé ni el que es! jajajajaj
Bueno no canto victoria que... NO HO HEM CONSEGUIT ENCARA!
Li he preguntat perque IA i no FIV si el "bitxos" del meu love no eren de lo millor.
I m'han dit que no estaven del tot malament i que ja tenia 2 fills, per tant i havien possibilitats... Com ho veieu?
NOIES digueu-me RELAMENT el que penseu... m'interessa
Per cert, no s'havia que haviem d'anar al Notari a firmar papers? A Sant de que?
BUENO, estic ANIMADAAA! AIXI QUE EL DIA 1 de setembre (suposada futura regla) AL ATAQUE AMB LES PUNXADES, LES HORMONES I TOTA LA PESCA!
Un petonas, K
Torna a “Reproducció assistida”
Qui està connectat
Usuaris navegant en aquest fòrum: No hi ha cap usuari registrat i 19 visitants
| Membre de l'AMIC | Control OJD Nielsen | Hosting i Dominis.cat a CAT1.NET |
![]() |
![]() |
![]() |













