ESTOY TAN TRISTE
- kitiara
- :: dragona

- Entrades: 4192
- Membre des de: ds. jul. 23, 2005 9:19 am
- Ubicació: Viladecans
- Contacta:
ESTOY TAN TRISTE
Tengo una mala noticia que contaros
Como sabeis me fui a Eurodisney 5 dias de vacaciones
El domingo por la tarde dia 27, empecé a tener perdidas
me tumbé a ver si se me pasaban, ya que eran muy pocas, pero pasaban las horas y no remitian, por lo que tuvimos que llamar al servicio de urgencia de Disney, vinieron super rapidamente, y decidieron llevarme al hospital.
En cuanto llegué al hospital me hicieron una pregunta que yo no entendia, pensar que habia la dificultad del idioma, el ginecologo me preguntaba leyendo mi historial que si no me habian hecho un cerclaje y yo no sabia que me preguntaba, y ahora os cuento el porque.
Hace 4 años me operaron de un CIN II es decir tenia un pre-cancer de cuello de utero y me hicieron una conizacion, me estirparon por laser un cono del cuello del utero que dijeron que se habia repuesto perfectamente y no tenia ningun problema en quedarme embarazada, y asi fue no tuve ningun problema, lo que no me explicó en ningún momento ningun ginecologo, es que mi cuello de utero era debil y tenia tendencia a dilatar antes de tiempo, y que para solucionar ese problema habia que hacer un cerclaje.
Cunado el ginecologo de urgencias me ve, me dice que estoy dilatada 2 cmts y que se me está saliendo la bolsa del liquido ammiotico, y que ésto suele pasar por la conificacion que en Francia a todas las mujeres les hacen un cerclaje o cerramiento de cuello de utero sistematicamente si han pasado por un cono, nosotros le explicamos que en spain ni siquiera nos han comentado que esto podia pasar, e imaginaros la impotencia y el dolor.
Me recomiendan 3 dias de reposo con las piernas en alto para ver si remontan las aguas y unos supositorios para disminuir la cantidad de liquido a ver si consiguen que todo vuelva a la normalidad, pero no fué así, y el miercoles por la mañana me dicen que debido a una infeccion tengo una fisura en la bolsa de las aguas.
Consiguen que vengan un traductor, ya que Jose y yo entendiamos perfectamente el francés, pero al hablar no nos entendian casi, y la ginecologa nos explica que hay 2 opciones, retener el parto por todos los medios hasta la semana 26 sea como sea y en esa semana trasladarme a un hospital a Paris y probocar el parto o dejar que todo siga su curso y si me pongo de parto no detenerlo.
Sólo hice una pregunta, si hago reposo 6 semanas y mi niña nace, será una niña sana? y me dijeron que habia muchisimas posibilidades de que nunca fuera una niña sana, por lo que Jose y yo nos miramos, nos pusimos a llorar y decidimos que no detuvieran el parto si llegaba la hora.
La ginecologa, nos dijo que como creia que la decisión era muy dura, que mejor esperariamos 2 dias y si continuaba como hasta ahora pues que me retirarian un suero que me estaban dando para evitar las contracciones, y que mi pequeña niña decidiera si nacer o no, pero no hizo falta....
Aún con el suero puesto, el miercóles por la noche a las 2 de la mañana empecé a tener contracciones, a las 4 estaba dilatada de 4 cmts,y a las 8 de la mañana del dia 31/8 nacia nuestra niña Maria, que logicamente como era tan chiquitita no pudo vivir fuera del liquido ammiotico ya que todavia no tenia ni pulmones.Fue.... horrible, pasé por un parto sin tener ningun tipo de recompensa y me siento tan triste.
Las enfermeras que fueron super super amables creo que sin ellas no habria podido resistir lo que pasó y logicamente sin mi marido, pero es que ellas me hicieron sentir en todo momento reconfortada, hacian que me sintiera triste pero a la vez que fuera consciente de la realidad de lo que me estaba pasando. Ellas dijeron que tanto para mi como para Jose era mucho mejor que vieramos a nuestra pequeña, ya que aunque el impacto psicologico es mucho más fuerte, tu mente se hace a la idea de que la niña realmente no ha podido vivir porque era muy pequeñita, y si no la veiamos pues en nuestra mente siempre imaginariamos un bebe y nos seria muy dificil de superar.
Yo en un principio no quise verla, y Jose decidió que si, aunque no en el momento del parto sino después.
Cuando nació se la llevaron, tuve muchos problemas para expulsar la placenta ya que no era madura, y al final tuvo que venir un médico para extraerla a mano, me sentí tan vacía.
Al cabo de un rato, vino la supervisora con la ginecologa, y nos dijeron lo mismo que creian que seria bueno para los 2 verla, y entonces decidí que si, la llevaban embueltita en un empapador, y nos dijeron que nos la dejaban alli , que le dijeramos todo lo que habiamos sentido por ella, lo que la hubieramos querido, y que nos despidieramos y cuando la vi, ......
oh!!!! cuantas cosas entiendo, mi niña era preciosa, era la niña más guapa del mundo, era una pequeñina niña de tan sólo 19 cmts, pero totalmente formada.
Ahora entiendo cuando las madres van por la calle con sus niños y dicen has visto que guapo? y tu pensabas... uff! que orejas o si es super peludo, ahora entiendo como cambian tus ojos, tu visión .... como para tí que eres madre ... tu hijo siempre será el mejor y más guapo del mundo.
Ahora stamos los 2 muy tristes, vamos llorando por todas las esquinas de casa, cuando nos miramos los ojos se nos llenan de lágrimas ya que nos acordamos de nuestra pequeña María, pero bueno, ... ahora ya sé que tengo un problema y que tengo que seguir adelante y que en mi próximo embarazo le pondré solución para poder tener un bebe, pasaran unos meses y seguiremos llorando.
Pero dentro de unos meses volveré a estar aqui con vosotras para contar las experiencias y los dias que quedan para el nacimiento de nuestros bebes.
Como sabeis me fui a Eurodisney 5 dias de vacaciones
El domingo por la tarde dia 27, empecé a tener perdidas
me tumbé a ver si se me pasaban, ya que eran muy pocas, pero pasaban las horas y no remitian, por lo que tuvimos que llamar al servicio de urgencia de Disney, vinieron super rapidamente, y decidieron llevarme al hospital.
En cuanto llegué al hospital me hicieron una pregunta que yo no entendia, pensar que habia la dificultad del idioma, el ginecologo me preguntaba leyendo mi historial que si no me habian hecho un cerclaje y yo no sabia que me preguntaba, y ahora os cuento el porque.
Hace 4 años me operaron de un CIN II es decir tenia un pre-cancer de cuello de utero y me hicieron una conizacion, me estirparon por laser un cono del cuello del utero que dijeron que se habia repuesto perfectamente y no tenia ningun problema en quedarme embarazada, y asi fue no tuve ningun problema, lo que no me explicó en ningún momento ningun ginecologo, es que mi cuello de utero era debil y tenia tendencia a dilatar antes de tiempo, y que para solucionar ese problema habia que hacer un cerclaje.
Cunado el ginecologo de urgencias me ve, me dice que estoy dilatada 2 cmts y que se me está saliendo la bolsa del liquido ammiotico, y que ésto suele pasar por la conificacion que en Francia a todas las mujeres les hacen un cerclaje o cerramiento de cuello de utero sistematicamente si han pasado por un cono, nosotros le explicamos que en spain ni siquiera nos han comentado que esto podia pasar, e imaginaros la impotencia y el dolor.
Me recomiendan 3 dias de reposo con las piernas en alto para ver si remontan las aguas y unos supositorios para disminuir la cantidad de liquido a ver si consiguen que todo vuelva a la normalidad, pero no fué así, y el miercoles por la mañana me dicen que debido a una infeccion tengo una fisura en la bolsa de las aguas.
Consiguen que vengan un traductor, ya que Jose y yo entendiamos perfectamente el francés, pero al hablar no nos entendian casi, y la ginecologa nos explica que hay 2 opciones, retener el parto por todos los medios hasta la semana 26 sea como sea y en esa semana trasladarme a un hospital a Paris y probocar el parto o dejar que todo siga su curso y si me pongo de parto no detenerlo.
Sólo hice una pregunta, si hago reposo 6 semanas y mi niña nace, será una niña sana? y me dijeron que habia muchisimas posibilidades de que nunca fuera una niña sana, por lo que Jose y yo nos miramos, nos pusimos a llorar y decidimos que no detuvieran el parto si llegaba la hora.
La ginecologa, nos dijo que como creia que la decisión era muy dura, que mejor esperariamos 2 dias y si continuaba como hasta ahora pues que me retirarian un suero que me estaban dando para evitar las contracciones, y que mi pequeña niña decidiera si nacer o no, pero no hizo falta....
Aún con el suero puesto, el miercóles por la noche a las 2 de la mañana empecé a tener contracciones, a las 4 estaba dilatada de 4 cmts,y a las 8 de la mañana del dia 31/8 nacia nuestra niña Maria, que logicamente como era tan chiquitita no pudo vivir fuera del liquido ammiotico ya que todavia no tenia ni pulmones.Fue.... horrible, pasé por un parto sin tener ningun tipo de recompensa y me siento tan triste.
Las enfermeras que fueron super super amables creo que sin ellas no habria podido resistir lo que pasó y logicamente sin mi marido, pero es que ellas me hicieron sentir en todo momento reconfortada, hacian que me sintiera triste pero a la vez que fuera consciente de la realidad de lo que me estaba pasando. Ellas dijeron que tanto para mi como para Jose era mucho mejor que vieramos a nuestra pequeña, ya que aunque el impacto psicologico es mucho más fuerte, tu mente se hace a la idea de que la niña realmente no ha podido vivir porque era muy pequeñita, y si no la veiamos pues en nuestra mente siempre imaginariamos un bebe y nos seria muy dificil de superar.
Yo en un principio no quise verla, y Jose decidió que si, aunque no en el momento del parto sino después.
Cuando nació se la llevaron, tuve muchos problemas para expulsar la placenta ya que no era madura, y al final tuvo que venir un médico para extraerla a mano, me sentí tan vacía.
Al cabo de un rato, vino la supervisora con la ginecologa, y nos dijeron lo mismo que creian que seria bueno para los 2 verla, y entonces decidí que si, la llevaban embueltita en un empapador, y nos dijeron que nos la dejaban alli , que le dijeramos todo lo que habiamos sentido por ella, lo que la hubieramos querido, y que nos despidieramos y cuando la vi, ......
oh!!!! cuantas cosas entiendo, mi niña era preciosa, era la niña más guapa del mundo, era una pequeñina niña de tan sólo 19 cmts, pero totalmente formada.
Ahora entiendo cuando las madres van por la calle con sus niños y dicen has visto que guapo? y tu pensabas... uff! que orejas o si es super peludo, ahora entiendo como cambian tus ojos, tu visión .... como para tí que eres madre ... tu hijo siempre será el mejor y más guapo del mundo.
Ahora stamos los 2 muy tristes, vamos llorando por todas las esquinas de casa, cuando nos miramos los ojos se nos llenan de lágrimas ya que nos acordamos de nuestra pequeña María, pero bueno, ... ahora ya sé que tengo un problema y que tengo que seguir adelante y que en mi próximo embarazo le pondré solución para poder tener un bebe, pasaran unos meses y seguiremos llorando.
Pero dentro de unos meses volveré a estar aqui con vosotras para contar las experiencias y los dias que quedan para el nacimiento de nuestros bebes.
- pigada74
- :: zebra

- Entrades: 1475
- Membre des de: dl. feb. 13, 2006 5:04 pm
- Ubicació: Vallès Oriental, però amb el cor de La Selva
Kitiara!!!!! que disgusto mas grande!!!! he leido tu mensaje y aun no me lo creo!!!! que mal lo has debido de pasar!!!! No tengo palabras para consolarte, no puedo ni imaginar lo que sentisteis durante estos dias tan difíciles.
No se que decirte, solo que adelante, tu eres fuerte y tu marido también. Dejar pasar unos dias y que el duelo se vaya solo, recuperaros todo lo que podais, descansad y poneros en marcha para "arreglar" el problema que te detectaron en Francia y mas adelante buscar a otro bebé. Maria ya siempre estará con vosotros, desdeluego nadie la podra sustituir, pero el peque o la peque que venga después será igual o mas querido aún que la pequeña María!!!!
No soy muy buena dando consejos, yo soy de las que escucho mejor que hablo, pero sabes que estamos aqui para lo que necesites, para desahogarte, para lo que quieras.
Te mando muchos besos y mucha fuerza para que te sea un poco mas llevadero.
Un beso
Lola
No se que decirte, solo que adelante, tu eres fuerte y tu marido también. Dejar pasar unos dias y que el duelo se vaya solo, recuperaros todo lo que podais, descansad y poneros en marcha para "arreglar" el problema que te detectaron en Francia y mas adelante buscar a otro bebé. Maria ya siempre estará con vosotros, desdeluego nadie la podra sustituir, pero el peque o la peque que venga después será igual o mas querido aún que la pequeña María!!!!
No soy muy buena dando consejos, yo soy de las que escucho mejor que hablo, pero sabes que estamos aqui para lo que necesites, para desahogarte, para lo que quieras.
Te mando muchos besos y mucha fuerza para que te sea un poco mas llevadero.
Un beso
Lola
<a><img src="http://b1.lilypie.com/z-byp1.png" alt="Lilypie Primer Ticker" border="0" width="400" height="80"></a>
- kitiara
- :: dragona

- Entrades: 4192
- Membre des de: ds. jul. 23, 2005 9:19 am
- Ubicació: Viladecans
- Contacta:
Gracias, es verdad, habiamos hecho tantos planes para María,y ayer ya empecé a decirle a todo el mundo, cuando llegue el siguiente, nadie impedirá que sea un niño mimado, ya que nos pasaremos todo el día con el bebe encima dandoles besos, acariciandolo y abrazandolo.
http://www.flickr.com/photos/kipe/
http://www.kitpe.com
http://mestmanualidades.blogspot.com
http://www.kitpe.com
http://mestmanualidades.blogspot.com
Ostras Kiti!!!!!!!!!
He leído tu relato dos veces y no puedo creerlo tadavía!! lo siento muchísimo preciosa! No imagino lo mal que lo habeis pasado y que lo estais pasando!
No sé que decirte en estos momentos tan difíciles, simplemente que aunque es muy duro seguid adelante, con esfuerzo y esmero, con valentía y perseverancia!
Es que vaya tela mi niña! dia a dia ireis pasando el duelo...
Lo siento muchísimo! tengo el corazón encogido...
Ojalá te pudiera dar un abrazo! te envio uno muy grande de cariño!
Sé valiente!
He leído tu relato dos veces y no puedo creerlo tadavía!! lo siento muchísimo preciosa! No imagino lo mal que lo habeis pasado y que lo estais pasando!
No sé que decirte en estos momentos tan difíciles, simplemente que aunque es muy duro seguid adelante, con esfuerzo y esmero, con valentía y perseverancia!
Es que vaya tela mi niña! dia a dia ireis pasando el duelo...
Lo siento muchísimo! tengo el corazón encogido...
Ojalá te pudiera dar un abrazo! te envio uno muy grande de cariño!
Sé valiente!
Kiti... no sé qué decirte... me sabe muy mal todo lo ocurrido. Acabo de leer tu relato y estoy fatal.
No puedo ni llegar a hacerme una idea de lo que debeis estar pasando. Me gustaría saber escribir y poder transmitirte muchos ànimos y decirte que ahora debe ser muy duro, un palo muy grande, pero como bién dicen el tiempo lo cura todo.
Estoy convencida que nunca olvidaréis a María y siempre estará en vuestros pensamientos pero también estoy segura, porquè sé que eres muy fuerte, así lo has demostrada a lo largo de lo que te conozco, que conociendo ahora esté inconveniente pondréis todos los medios posibles y, pasado un tiempo, volverás a estar entre nosotras para compartir tu búsqueda y tu nuevo embarazo.
También quiero decirte que, aunque cueste mucho, de todo lo malo que os está pasando hay una parte positiva, aunque parezca mentira. Pero por lo que has dicho los dos habeis afrontado esta situación como si fuerais uno de solo, muy unidos y esto también es una prueba más de la vida. Siempre se sabe que las desgracias pueden separar, pero en este caso, por lo que comentas, os ha unido más si cabe.
Kiti, te deseo todo, todo, todo lo mejor.
Sabes que estamos aquí para lo que necesites.
Personalmente, entenderé si prefieres desconectarte una temporada de este foro y te estaré esperando para cuando estés preparada.
Te mando un besazo enorme para ti y para Jose.
Ahora cuídate mucho!
No puedo ni llegar a hacerme una idea de lo que debeis estar pasando. Me gustaría saber escribir y poder transmitirte muchos ànimos y decirte que ahora debe ser muy duro, un palo muy grande, pero como bién dicen el tiempo lo cura todo.
Estoy convencida que nunca olvidaréis a María y siempre estará en vuestros pensamientos pero también estoy segura, porquè sé que eres muy fuerte, así lo has demostrada a lo largo de lo que te conozco, que conociendo ahora esté inconveniente pondréis todos los medios posibles y, pasado un tiempo, volverás a estar entre nosotras para compartir tu búsqueda y tu nuevo embarazo.
También quiero decirte que, aunque cueste mucho, de todo lo malo que os está pasando hay una parte positiva, aunque parezca mentira. Pero por lo que has dicho los dos habeis afrontado esta situación como si fuerais uno de solo, muy unidos y esto también es una prueba más de la vida. Siempre se sabe que las desgracias pueden separar, pero en este caso, por lo que comentas, os ha unido más si cabe.
Kiti, te deseo todo, todo, todo lo mejor.
Sabes que estamos aquí para lo que necesites.
Personalmente, entenderé si prefieres desconectarte una temporada de este foro y te estaré esperando para cuando estés preparada.
Te mando un besazo enorme para ti y para Jose.
Ahora cuídate mucho!

-
VisitantVi
KITIARA CARIÑO....
ES NORMAL QUE ESTES TRISTE, NO ME SALEN LAS PALABRAS Y CREO QUE POR MUCHO QUE TE DIGA, ES TU FUERZA LA QUE TIENE QUE LUCHAR, CUIDATE MUCHO, COMO SEA INTENTA ANIMARTE, DE AQUI UN TIEMPO TODO HABRA PASADO Y TENDRAS UN BEBE INCREIBLEMENTE GUAPO, Y CON UN CORAZON TAN GRANDE COMO EL TUYO.
UN ABRAZO MUY FUERTE, MUCHOS BESOS Y ANIMO GUAPA.
ES NORMAL QUE ESTES TRISTE, NO ME SALEN LAS PALABRAS Y CREO QUE POR MUCHO QUE TE DIGA, ES TU FUERZA LA QUE TIENE QUE LUCHAR, CUIDATE MUCHO, COMO SEA INTENTA ANIMARTE, DE AQUI UN TIEMPO TODO HABRA PASADO Y TENDRAS UN BEBE INCREIBLEMENTE GUAPO, Y CON UN CORAZON TAN GRANDE COMO EL TUYO.
UN ABRAZO MUY FUERTE, MUCHOS BESOS Y ANIMO GUAPA.
Kiti, que disgusto tan grande !!!!
Mi niña, lo que os ha pasado es algo muy, muy duro... Sólo de imaginarlo se me pone la carne de gallina... imagina vosotros que lo habeis vivido en vuestra propia piel.
Hay muchas cosas que nunca se llegan a entender, pero la vuestra almenos tiene una explicacion y una solucion. Para vuestra María ya no, desgraciadamente, pero sabes cual es el problema y cual la solución.
Kitiara, ahora teneis que pasar unos meses y digerir este duro golpe... pero vuestro problema se va a solucionar y podreis tener otro bb, que como dice Lola, será igual o mas querido que la pequeña María.
Recibe todo mi apoyo y para lo que necesites ya lo sabes !!
Un abrazo
Mi niña, lo que os ha pasado es algo muy, muy duro... Sólo de imaginarlo se me pone la carne de gallina... imagina vosotros que lo habeis vivido en vuestra propia piel.
Hay muchas cosas que nunca se llegan a entender, pero la vuestra almenos tiene una explicacion y una solucion. Para vuestra María ya no, desgraciadamente, pero sabes cual es el problema y cual la solución.
Kitiara, ahora teneis que pasar unos meses y digerir este duro golpe... pero vuestro problema se va a solucionar y podreis tener otro bb, que como dice Lola, será igual o mas querido que la pequeña María.
Recibe todo mi apoyo y para lo que necesites ya lo sabes !!
Un abrazo
Kitiara lo siento muchissimo!!! Tengo el corazon en un puño...
Perder a un bebe es tan horrible! Te sientes tan vacio y tanto dolor...
Nadie puede te comprenderte, nadie puede saber realmente como te sientes, nadie puede notar y apartar tu dolor, nadie, por desgracia, puede ayudarte en este trance. Espero que puedes tirar hacia delante con tu marido como siempre lo habéis hecho, superando obstaculos dia a dia. Este, desgraciadamente, es uno de ellos. Y aunque nada pueda consolarte, aquí nos tienes.
Un besos enorme.
Te queremos Kiti.
Anna
Perder a un bebe es tan horrible! Te sientes tan vacio y tanto dolor...
Nadie puede te comprenderte, nadie puede saber realmente como te sientes, nadie puede notar y apartar tu dolor, nadie, por desgracia, puede ayudarte en este trance. Espero que puedes tirar hacia delante con tu marido como siempre lo habéis hecho, superando obstaculos dia a dia. Este, desgraciadamente, es uno de ellos. Y aunque nada pueda consolarte, aquí nos tienes.
Un besos enorme.
Te queremos Kiti.
Anna
Kiti!!! Lo siento mucho de verdad. Estoy en el trabajo y con unas ganas de llorar impresionantes!! Lo debéis estar pasando fatal!! No sé como expresaros mi profunda tristeza y empatizarme con vosotros. Gracias por este magnífico relato, aunque para ti debe ser muy, muy duro. Gracias, de verdad por compartirlo con nosotras.
Desahogaros y si necesitais ayuda, buscadla, no intentéis ser fuertes si no podéis sobrellevar este palo. Muchos ánimos y te mando un beso muy fuerte!
Desahogaros y si necesitais ayuda, buscadla, no intentéis ser fuertes si no podéis sobrellevar este palo. Muchos ánimos y te mando un beso muy fuerte!
<a><img src="http://b1.lilypie.com/6zNwp2.png" alt="Lilypie 1st Birthday Ticker" border="0" width="400" height="80"></a>
enya
Kitiara!!
por dios! he leido tu mail y solo puedo decirte que LO SIENTO MUCHISIMO... yo no tengo hijos ni estoy esperando pero te aseguro que puedo hacerme una ligera idea del tremendísimo golpe que ha supuesto vustra situación...
no voy a decirte que te animes ni nada de eso porque se que ahora debes pasar por una època de duelo por la pèrdida de tu pequeña... llora, desesperate, enfadate, sientete desgraciada... es lo que ahora debes hacer .... luego todo irá pasando y aunque jamás se olvida se aprende a convivir con el recuerdo. Tu pequeña Maria estará siempre en tu corazón.
mandarte todo mi apoyo, mi comprensión y decirte que LO SIENTO MUCHO MUCHO MUCHO!!!!
por dios! he leido tu mail y solo puedo decirte que LO SIENTO MUCHISIMO... yo no tengo hijos ni estoy esperando pero te aseguro que puedo hacerme una ligera idea del tremendísimo golpe que ha supuesto vustra situación...
no voy a decirte que te animes ni nada de eso porque se que ahora debes pasar por una època de duelo por la pèrdida de tu pequeña... llora, desesperate, enfadate, sientete desgraciada... es lo que ahora debes hacer .... luego todo irá pasando y aunque jamás se olvida se aprende a convivir con el recuerdo. Tu pequeña Maria estará siempre en tu corazón.
mandarte todo mi apoyo, mi comprensión y decirte que LO SIENTO MUCHO MUCHO MUCHO!!!!
<a><img src="http://bd.lilypie.com/Po-fp1.png" alt="Lilypie Expecting a baby Ticker" border="0" width="400" height="80"></a>
KITI...Corazon acabo de leer el mensaje y casi me da algo!!!!! de corazon siento tu dolor, se por lo q estas pasando pq se lo q siginifica la perdida de un ser tan tan querido, era tu niña, era tu bebe y te lo han arrebatado pero reina el dolor es dificil de pasar y siempre estara en tu interior pero el tiempo paliara ese dolor y un nuevo bebe que llegara y os llenara de ilusion os dara una nueva felicidad......Yo se que mis padres estan en el cielo y confio en todo pq ellos me ayudan, tu tinnes tu angel alli en el cielo y siempre te estara ayudando....Eres una valiente, ANIMO de verdad estamos aqui para lo que querais mil mil besooosssss
<a><img src="http://b4.lilypie.com/rSTkp1.png" alt="Lilypie Cuarto Ticker" border="0"></a>
Torna a “Quan les coses no van bé”
Qui està connectat
Usuaris navegant en aquest fòrum: No hi ha cap usuari registrat i 6 visitants
| Membre de l'AMIC | Control OJD Nielsen | Hosting i Dominis.cat a CAT1.NET |
![]() |
![]() |
![]() |
con todas las ganas del mundo!!!!

















