Símptomes
ENYA tot lo que has escrit em sona moooolt pero que mooolt eh!
No hauras fet el master a TELVA?
jijijijijiji
SIBILA una cosa que vaig apendre de seguida que els sintomes poden acabar essent psicosintomes...
aixi que jo soc de les que penso que no s'hi ha de fer massa cas. El que si he notat es dolors quan ovulo i aixo si que es bo notar.ho (perque abans quan no ovulaba) no sentia res... de res!
See you!
jijijijijiji
SIBILA una cosa que vaig apendre de seguida que els sintomes poden acabar essent psicosintomes...
aixi que jo soc de les que penso que no s'hi ha de fer massa cas. El que si he notat es dolors quan ovulo i aixo si que es bo notar.ho (perque abans quan no ovulaba) no sentia res... de res!
See you!

FERRO aah es claar! es veritat... be, no se quina edat tens... pero mira. Les que van "mentir" i van dir que ja portaven un any, els hi van donar i ja ho estan.. les demes estan "mortes de fastic" i arrossegant el tema. T'estalvies mal rollos, mal de caps, desil·lusions, etc.....
fes el que creguis convenient.... SOORT!
fes el que creguis convenient.... SOORT!

Bé, potser sí que és questió de no dir tota la veritat però el que em passa a mi és que penso que ja tinc temps, total portem un mes i de moment no hi penso. Ara que suposo que lo d´evitar els mals rollos tens raó. Bé, era només un comentari pq tampoc sé molt bé quan està indicat o no.
Per cert, tinc 30 anys, camí dels 31, com la Sibil.la, pq ho deies?

Per cert, tinc 30 anys, camí dels 31, com la Sibil.la, pq ho deies?

Sí, ja sé que es poden convertir en psico-símptomes molt fàcilment.
Passa que vaig obrir el post quan feia poquet que sabia que estava prenyada però encara no ho havia dit a ningú, ni a les del fòrum.
Llavors m'informava.
I com que vaig tenir la santa llet de quedar-me a la primera, no vaig tenir temps de tenir psico-símptomes.
I si sóc sincera, un cop saps que estàs prenyada és quan vas relacionant records del que et passava amb els símptomes.

Passa que vaig obrir el post quan feia poquet que sabia que estava prenyada però encara no ho havia dit a ningú, ni a les del fòrum.
Llavors m'informava.
I com que vaig tenir la santa llet de quedar-me a la primera, no vaig tenir temps de tenir psico-símptomes.
I si sóc sincera, un cop saps que estàs prenyada és quan vas relacionant records del que et passava amb els símptomes.
ferro potser no sera el teu cas i desitjo i espero que no ho sigui
pero... la il·lusio es torna amb impaciencia, la impaciencia porta als malhumors, els mashumors a la desesperacio.. i tot aixo quan els mesos van passant... ET PENSES QUE NO POTS, QUE NO VALS, ETC...
Pero ja et dic, que tothom es un mon apart!
SOOOOOORT! (JO ESTIC PARLANT DE CASOS EN QUE PORTEM TAAANT QUE JA ENS HA PASSAT DE TOT! )
pero... la il·lusio es torna amb impaciencia, la impaciencia porta als malhumors, els mashumors a la desesperacio.. i tot aixo quan els mesos van passant... ET PENSES QUE NO POTS, QUE NO VALS, ETC...
Pero ja et dic, que tothom es un mon apart!
SOOOOOORT! (JO ESTIC PARLANT DE CASOS EN QUE PORTEM TAAANT QUE JA ENS HA PASSAT DE TOT! )
Simptomes
Els psicosimptomes juguen males pasades, jo n'he tingut, però quan faig memòria i recordo els veritables símptomes, són diferents, sempre he notat abans d'hora que estava embarassada.
Re: Simptomes
Per a mi, lo ideal es "escoltar-se" amb cautela 

Bé és que quan es porta un cert temps intentar quedar
doncs és ben normal que al mínim símptoma estiguem alerta oi?
El que hem de fer és com ja han dit és escoltar al nostre cos amb cautela i tenir moooolta paciència! el nostre cos és sabi i sap quan és el moment.
Siguent postivia i veure el futur amb alegria i il.lusió l'espera es farà més curta!
MIRA DOLO
No ho he escrit jo pero com si ho hagues fet! (a diferencia que jo ja estic be, desde que tinc controlada la prolactina pero vaig estar mesoooos sense saber que em pasaba per culpa d'una incompetent! pero ara es ell que esta malament de bitxos...)
Hola wapa, acabo de descubrir este post y me ha venido genial lo que he leído, porque yo también pensaba que era un bicho de marte, jeje.
Últimamente discutimos mucho (mi maridín y yo),pero es porque estoy empezando a deprimirme, llevamos 18 meses buscando y nada, este es el 5º con omifín y el 2º con progesterona. Mi marido tiene los bichines bien y yo... se supone que soy el problema, pero nadie me ha dicho todavía por qué...
Así que mes a mes me atiborro a pastillas para llorar desconsoladamente cuando me baja la warry.
Nos ha afectado a la pareja porque ha habido momentos en los que nos hemos agobiado mucho los dos. A veces hemos hecho deberines por obligación, sin muchas ganas, y te quedas echo un asco. Hemos estado un mes de descanso y ahora no le cuento a mi marido los días fértiles ni nada, porque se me agobiaba y basta que hubiera que hacerlo para que se le quitaran las ganas y al revés...
Así que ahora la que se agobia soy yo si en los días clave(que yo sí los controlo) intento hacer deberines y no es posible. Le "busco" con disimulo y cuando no le "encuentro" me desespero pensando que me estoy medicando para nada, luego me siento peor porque creo que le utilizo y no pienso si me apetece o no, sólo en que "se debe hacer y ya está".
Como ves, toda una odisea. El otro día discutimos fuerte y me dijo que he cambiado mucho, que ya no sonrío como antes, que estoy triste, arisca, que le contesto mal y salto por todo, que no sabe a veces ni como acercarse a mí, que todo me sienta mal y que me enfado por cualquier cosa. Así que ya ves, necesito cambiar mi forma de ser y animarme un poco, sino esto va a ser un desastre. Lo peor de todo es que hasta que él no me lo dice yo no me doy cuenta de haber estado portándome así.
Creo que le trato mal y él no se lo merece. Me da rabia portarme así con quien más quiero y quien más me quiere, así que me siento fatal...
Bueno, que estoy soltando un rollo increíble, sólo quería daros las gracias y que espero superarlo pronto... un besazo...
No ho he escrit jo pero com si ho hagues fet! (a diferencia que jo ja estic be, desde que tinc controlada la prolactina pero vaig estar mesoooos sense saber que em pasaba per culpa d'una incompetent! pero ara es ell que esta malament de bitxos...)
Hola wapa, acabo de descubrir este post y me ha venido genial lo que he leído, porque yo también pensaba que era un bicho de marte, jeje.
Últimamente discutimos mucho (mi maridín y yo),pero es porque estoy empezando a deprimirme, llevamos 18 meses buscando y nada, este es el 5º con omifín y el 2º con progesterona. Mi marido tiene los bichines bien y yo... se supone que soy el problema, pero nadie me ha dicho todavía por qué...
Así que mes a mes me atiborro a pastillas para llorar desconsoladamente cuando me baja la warry.
Nos ha afectado a la pareja porque ha habido momentos en los que nos hemos agobiado mucho los dos. A veces hemos hecho deberines por obligación, sin muchas ganas, y te quedas echo un asco. Hemos estado un mes de descanso y ahora no le cuento a mi marido los días fértiles ni nada, porque se me agobiaba y basta que hubiera que hacerlo para que se le quitaran las ganas y al revés...
Así que ahora la que se agobia soy yo si en los días clave(que yo sí los controlo) intento hacer deberines y no es posible. Le "busco" con disimulo y cuando no le "encuentro" me desespero pensando que me estoy medicando para nada, luego me siento peor porque creo que le utilizo y no pienso si me apetece o no, sólo en que "se debe hacer y ya está".
Como ves, toda una odisea. El otro día discutimos fuerte y me dijo que he cambiado mucho, que ya no sonrío como antes, que estoy triste, arisca, que le contesto mal y salto por todo, que no sabe a veces ni como acercarse a mí, que todo me sienta mal y que me enfado por cualquier cosa. Así que ya ves, necesito cambiar mi forma de ser y animarme un poco, sino esto va a ser un desastre. Lo peor de todo es que hasta que él no me lo dice yo no me doy cuenta de haber estado portándome así.
Creo que le trato mal y él no se lo merece. Me da rabia portarme así con quien más quiero y quien más me quiere, así que me siento fatal...
Bueno, que estoy soltando un rollo increíble, sólo quería daros las gracias y que espero superarlo pronto... un besazo...
Qui està connectat
Usuaris navegant en aquest fòrum: No hi ha cap usuari registrat i 210 visitants
| Membre de l'AMIC | Control OJD Nielsen | Hosting i Dominis.cat a CAT1.NET |
![]() |
![]() |
![]() |








