No puedo ser padre
No puedo ser padre
Hola a todos...
Tras mucho pensarmelo he decidido contaros mi experiencia para ver si podeis ayudarme con vuestros consejos.
Tengo 37 años, hace tres años tuve un accidente de moto bastante grave y tuve tomar diferentes medicaciones para poder recuperarme, esto ha provocado que mi esperma sea de baja calidad y que por lo tanto no pueda ser padre. Aunque al principio mi mujer y yo lo intentamos de forma natural con el paso del tiempo vimos que no podiamos concebir.
Fue entonces cuando decidimos acudir a una clinica de fertilidad para una fiv que resulto fallida y empezamos a plantearnos la posibilidad recurrir a un donante de semen.
Dada la mala experiencia que tuvimos en esa clinica y lo descontentos que estabamoss con el trato, hablamos con unos familiares y nos aconsejaron acudir a Institut Marques. Hace dos meses fue nuestra primera visita (gratuita) y tras contarle nuestro caso a la Dra me derivaron al servicio de Andrologia y tras varias pruebas nos recomendaron acudir a un donante de semen.
Actualmente estamos a la espera para que mi mujer se haga la fiv, y la verdad es que estoy un poco confuso con el tema y no se como afrontarlo... ¿Algun consejo?
Muchas gracias
Tras mucho pensarmelo he decidido contaros mi experiencia para ver si podeis ayudarme con vuestros consejos.
Tengo 37 años, hace tres años tuve un accidente de moto bastante grave y tuve tomar diferentes medicaciones para poder recuperarme, esto ha provocado que mi esperma sea de baja calidad y que por lo tanto no pueda ser padre. Aunque al principio mi mujer y yo lo intentamos de forma natural con el paso del tiempo vimos que no podiamos concebir.
Fue entonces cuando decidimos acudir a una clinica de fertilidad para una fiv que resulto fallida y empezamos a plantearnos la posibilidad recurrir a un donante de semen.
Dada la mala experiencia que tuvimos en esa clinica y lo descontentos que estabamoss con el trato, hablamos con unos familiares y nos aconsejaron acudir a Institut Marques. Hace dos meses fue nuestra primera visita (gratuita) y tras contarle nuestro caso a la Dra me derivaron al servicio de Andrologia y tras varias pruebas nos recomendaron acudir a un donante de semen.
Actualmente estamos a la espera para que mi mujer se haga la fiv, y la verdad es que estoy un poco confuso con el tema y no se como afrontarlo... ¿Algun consejo?
Muchas gracias
Re: No puedo ser padre
Hola Luis,
Siento mucho que esteis pasando por esta situacion, no es agradable querer formar una familia y no poderlo hacerlo facilmente.
No puedo imaginar como te debes sentir, supongo que no debe ser facil para ti, pero creo, aunque suene a topico, que el padre es el que esta a tu lado, el que educa, el que quiere, el que cuida, que mas da de quien sea el esperma, que mas da que no seas el papa "biologico" , supongo que te llevara un tiempo adaptarte a la situacion, pero estoy convencida que el dia que tengas a tu hijo en tus brazos, todas las dudas y miedos desapareceran, y daran lugar al amor incondicional sin reparos.
Espero que puedas experimentarlo muy pronto, hasta entonces fuerza y animo!
Un abrazo
( escribo desde el mobil, perdonar si hubiera faltas)
Siento mucho que esteis pasando por esta situacion, no es agradable querer formar una familia y no poderlo hacerlo facilmente.
No puedo imaginar como te debes sentir, supongo que no debe ser facil para ti, pero creo, aunque suene a topico, que el padre es el que esta a tu lado, el que educa, el que quiere, el que cuida, que mas da de quien sea el esperma, que mas da que no seas el papa "biologico" , supongo que te llevara un tiempo adaptarte a la situacion, pero estoy convencida que el dia que tengas a tu hijo en tus brazos, todas las dudas y miedos desapareceran, y daran lugar al amor incondicional sin reparos.
Espero que puedas experimentarlo muy pronto, hasta entonces fuerza y animo!
Un abrazo
( escribo desde el mobil, perdonar si hubiera faltas)
Re: No puedo ser padre
Hola Luis,
El que estàs passant és molt difícil i necessites trebalar-ho bé i parlar-ho amb la teva parella tant com necessitis. La maternitat i la paternitat és molt més que la informació genètica, és tota una vida d'acompanyament. Si necessites anar a teràpia i parlar amb un psicòleg no et sentis malament, és important que ho acceptis bé.
Recorda, no pots transmetre la teva informació genètica, però sí que pots ser pare. Ànims!
El que estàs passant és molt difícil i necessites trebalar-ho bé i parlar-ho amb la teva parella tant com necessitis. La maternitat i la paternitat és molt més que la informació genètica, és tota una vida d'acompanyament. Si necessites anar a teràpia i parlar amb un psicòleg no et sentis malament, és important que ho acceptis bé.
Recorda, no pots transmetre la teva informació genètica, però sí que pots ser pare. Ànims!
Octubre 2012: Proves i entrada a la llista d'espera.
Juliol 2014: Primera ICSI. 4 embrions. 2 transferits. Negatiu.
Octubre 2014: Transferència 2 embrions congelats. Negatiu.
Abril 2015: Segona ICSI. 7 embrions. Me'n transfereixen 2. Negatiu.
Març 2016: Transfer 2 congelats. Positiu!
Juliol 2014: Primera ICSI. 4 embrions. 2 transferits. Negatiu.
Octubre 2014: Transferència 2 embrions congelats. Negatiu.
Abril 2015: Segona ICSI. 7 embrions. Me'n transfereixen 2. Negatiu.
Març 2016: Transfer 2 congelats. Positiu!
- kabbisa
- :: zebra

- Entrades: 1397
- Membre des de: dc. feb. 23, 2011 5:33 pm
- Ubicació: Barcelona / Cabrils
Re: No puedo ser padre
Ostras, Luis, siento que estéis así. Debe ser un conflicto complicado de asumir. Pero te animo a intentarlo: con ayuda externa, hablandolo con tu pareja, con este forum,.. con quien quieras, pero si has llegado hasta aquí es por tu deseo a ser padre, no lo olvides.
Y sí, aunque suene a tópico, el padre es el que está al lado, el que te escucha, el que te hace reír, el que está ahí educándote y enseñándote. Y pasa a veces que esa persona no es la que ha dado el esperma.
(porque no es un tema del que se suela hablar, pero no es algo muy "raro").
Lo importante es que sigas adelante habiendo resuelto el conflicto y que no llegues a pensarlo nunca con el crio delante.
Y sí, aunque suene a tópico, el padre es el que está al lado, el que te escucha, el que te hace reír, el que está ahí educándote y enseñándote. Y pasa a veces que esa persona no es la que ha dado el esperma.
(porque no es un tema del que se suela hablar, pero no es algo muy "raro").
Lo importante es que sigas adelante habiendo resuelto el conflicto y que no llegues a pensarlo nunca con el crio delante.
02.feb.11: 1a eco: 2cm 9setm
05.set.11 : DPP : DPR
"Quiérele cuando menos lo merezca, porque será cuando más lo necesite"
05.set.11 : DPP : DPR
"Quiérele cuando menos lo merezca, porque será cuando más lo necesite"
Re: No puedo ser padre
Hola Luis,
Es duro. Para mí fué duro saber que mis trompas no eran funcionales (no me quedaría ya embarazada de forma natural), y con el tiempo que me dijeran que mis óvulos eran demasiado viejos.
Tendrás que pasar por algo similar a lo que pasamos las mujeres que tenemos que renunciar a nuestros óvulos: el duelo genético.
En mi caso adoptaré dos embriones de otra pareja. Hace unos años estuve a punto de adoptar. Dime: no querrías igual un hijo adoptado? Yo sí, o eso quiero pensar.
En mi caso, no tengo pareja, pero aún así quiero tener un hijo así que acudo a un tratamiento. Si lo necesitas acude a un psicólogo que te ayude, para estar preparado y poder disfrutar plenamente de tu paternidad. Tómate la donación como lo que es: te están donando unas pocas células, eso es todo. Todo lo demás no es un problema real, es algo cultural, que nos hemos creado en nuestras mentes. Ni yo seré menos mujer por no poder usar mis óvulos ni tu menos hombre por no poder usar tu esperma.
Muchos ánimos Luis, espero puedas superar este obstáculo que la vida te ha puesto..
Es duro. Para mí fué duro saber que mis trompas no eran funcionales (no me quedaría ya embarazada de forma natural), y con el tiempo que me dijeran que mis óvulos eran demasiado viejos.
Tendrás que pasar por algo similar a lo que pasamos las mujeres que tenemos que renunciar a nuestros óvulos: el duelo genético.
En mi caso adoptaré dos embriones de otra pareja. Hace unos años estuve a punto de adoptar. Dime: no querrías igual un hijo adoptado? Yo sí, o eso quiero pensar.
En mi caso, no tengo pareja, pero aún así quiero tener un hijo así que acudo a un tratamiento. Si lo necesitas acude a un psicólogo que te ayude, para estar preparado y poder disfrutar plenamente de tu paternidad. Tómate la donación como lo que es: te están donando unas pocas células, eso es todo. Todo lo demás no es un problema real, es algo cultural, que nos hemos creado en nuestras mentes. Ni yo seré menos mujer por no poder usar mis óvulos ni tu menos hombre por no poder usar tu esperma.
Muchos ánimos Luis, espero puedas superar este obstáculo que la vida te ha puesto..
Re: No puedo ser padre
El otro día hablábamos como lo sentíais los hombres, me alegra ver que un hombre escribe y tendría que ser más.
Desde aquí ánimo que las parejas masculinas de sp se pongan en contacto contigo porque es lo que necesitas.
Mi caso lo hago sola y lo tengo difícil y me proponen donante tanto masculino y femenino y ufff, me está costando mucho asimilarlo, me gustaría volver a intentarlo pero ya veremos. Las dudas y miedos son muchas, lo querré? Me preguntaré y como hubiese sido? Me querrá? Todos pasamos por aquí y supongo que cuando vas al psicólogo te ayuda a enfocarlo.
Tu hijo tendrá el óvulo de tu mujer, la persona que más quieres, será parte de vuestro amor.
Ánimo, espero que te hayamos ayudado un poco.
Desde aquí ánimo que las parejas masculinas de sp se pongan en contacto contigo porque es lo que necesitas.
Mi caso lo hago sola y lo tengo difícil y me proponen donante tanto masculino y femenino y ufff, me está costando mucho asimilarlo, me gustaría volver a intentarlo pero ya veremos. Las dudas y miedos son muchas, lo querré? Me preguntaré y como hubiese sido? Me querrá? Todos pasamos por aquí y supongo que cuando vas al psicólogo te ayuda a enfocarlo.
Tu hijo tendrá el óvulo de tu mujer, la persona que más quieres, será parte de vuestro amor.
Ánimo, espero que te hayamos ayudado un poco.
Re: No puedo ser padre
Una cosa, tal vez ya lo conozcas pero por si quieres una segunda opinión.
Www.Cimab.es
Hay muchas chicas que están muy contentas porque te orientan sobre el tratamiento a seguir.
No se si te ayudar.
Saludo.
Www.Cimab.es
Hay muchas chicas que están muy contentas porque te orientan sobre el tratamiento a seguir.
No se si te ayudar.
Saludo.
- MarionCole
- :: papallona

- Entrades: 120
- Membre des de: dg. feb. 09, 2014 10:37 pm
Re: No puedo ser padre
Hola Luis, tinc un cas molt proper que es pot assimilar al teu. Una de les meves millors amigues, després de 10 anys volent ser mare, no ho ha aconseguit encara. Els seus òvuls estan envellits, i quan ha recorregut a donant d'òvul (i donant d'esperma, perquè no tenia parella) perdia els embrions. Posteriorment se li van tancar totes les portes de l'adopció i al final va començar el camí cap a un ventre de lloguer. Enmig d'aquest procés de la mare de lloguer va conèixer l'home amb qui està casada actualment, de manera que la mare de lloguer porta un embrió format per un òvul que no és de la meva amiga però en canvi l'esperma és del marit. Al juliol seran pares d'una nena gestada en un ventre subrogat. Ja veus que, per no aportar, ella no aporta ni la panxa. I en canvi, el seu marit ha arribat al final de la odissea i hi aporta la seva part genètica. Jo entenc de cor el teu dilema, cadascú és un món, però ella el tema genètic ni se l'ha plantejat. Potser perquè porta una dècada "paint-ho".
Així doncs, ja veus que el teu cas no és tan rar. Tinc por d'escriure't una sèrie de coses que segur que ja t'han dit mil vegades i que a tu et deuen sonar a tòpics, és normal i comprensible. Alguna ha dit per aquí que el que et podria ajudar és llegir el testimoni d'altres homes, per tant, jo també animaria a altres homes a que et responguessin. Crec que aquí al SP hi ha uns quants casos de donació d'esperma i t'ajudarà molt un punt de vista masculí.
Una abraçada!
Així doncs, ja veus que el teu cas no és tan rar. Tinc por d'escriure't una sèrie de coses que segur que ja t'han dit mil vegades i que a tu et deuen sonar a tòpics, és normal i comprensible. Alguna ha dit per aquí que el que et podria ajudar és llegir el testimoni d'altres homes, per tant, jo també animaria a altres homes a que et responguessin. Crec que aquí al SP hi ha uns quants casos de donació d'esperma i t'ajudarà molt un punt de vista masculí.
Una abraçada!
Re: No puedo ser padre
hola Luis,
siento que esteis pasando por esto y entiendo tus miedos y tus dudas.
Nosotros estamos en ultimo intento con ovulos propios, y llevo meses planteándome muchas preguntas, pero un día una amiga que acaba de quedarse embarazada por ovodonacion me pregunto: pero realmente que es lo que queremos? ser madres/padres no? pues que mas da de donde venga el ovulo.
Y esa reflexión tan simple y clara no me la había planteado, y es verdad, nuestro fin es tener una personita a quien querer hasta el infinito, cuidarla, educarla y ver como crece, todo eso lo vamos a tener.
Pero si que es verdad que tienes que pasar el duelo genético, porque existe y hay que aceparlo. y cada uno tiene que hacer su proceso, y es importante, estas renunciando a algo que no te habías ni planteado. lo asumiras, pero eso sera poco a poco, ojala alguien puediera darte una receta magica para quitarnos los miedos y las dudas!
Yo me planteo q si no sale bien este ultimo intento, y voy a ovo no se parecerá a mi, o si tendrá problemas y pensare q es debido al ovulo, o he llegado a pensar que a lo mejor me cae mal! jaja bueno cosas absurdas q te pasan por la cabeza, , pero si se parecerá a mi marido, o tampoco, cuantos hijos genéticos no se parecen en nada a los padres?
Y el parecerse muchas veces esta en los gestos, en la manera de expresarse y en la educación que le des.
Solo puedo mandarte animos y desearte que cumplais vuestro sueño.
Y aqui estamos para lo que necesiteis.
siento que esteis pasando por esto y entiendo tus miedos y tus dudas.
Nosotros estamos en ultimo intento con ovulos propios, y llevo meses planteándome muchas preguntas, pero un día una amiga que acaba de quedarse embarazada por ovodonacion me pregunto: pero realmente que es lo que queremos? ser madres/padres no? pues que mas da de donde venga el ovulo.
Y esa reflexión tan simple y clara no me la había planteado, y es verdad, nuestro fin es tener una personita a quien querer hasta el infinito, cuidarla, educarla y ver como crece, todo eso lo vamos a tener.
Pero si que es verdad que tienes que pasar el duelo genético, porque existe y hay que aceparlo. y cada uno tiene que hacer su proceso, y es importante, estas renunciando a algo que no te habías ni planteado. lo asumiras, pero eso sera poco a poco, ojala alguien puediera darte una receta magica para quitarnos los miedos y las dudas!
Yo me planteo q si no sale bien este ultimo intento, y voy a ovo no se parecerá a mi, o si tendrá problemas y pensare q es debido al ovulo, o he llegado a pensar que a lo mejor me cae mal! jaja bueno cosas absurdas q te pasan por la cabeza, , pero si se parecerá a mi marido, o tampoco, cuantos hijos genéticos no se parecen en nada a los padres?
Y el parecerse muchas veces esta en los gestos, en la manera de expresarse y en la educación que le des.
Solo puedo mandarte animos y desearte que cumplais vuestro sueño.
Y aqui estamos para lo que necesiteis.
Des 2014: 3a Fiv i 2a transfer : 2
12/12/14: BETA ++
05/01/15: ECO dos solets!
26/03/15 els meus solets marxen, sempre us estimarem
23/10/15 Transfer frigo- Beta negativa
26/07/16 4a Fiv/ 2 embris/ trànsfer 1 beta -
19/05 transfer frigo . Beta -
GENER 18: fiv cicle natural. Beta-
JULIOL 18: OVO. BETA ++++ 325
28/11 adeu petit Aleix. T'estimarem sempre
12/12/14: BETA ++
05/01/15: ECO dos solets!
26/03/15 els meus solets marxen, sempre us estimarem
23/10/15 Transfer frigo- Beta negativa
26/07/16 4a Fiv/ 2 embris/ trànsfer 1 beta -
19/05 transfer frigo . Beta -
GENER 18: fiv cicle natural. Beta-
JULIOL 18: OVO. BETA ++++ 325
28/11 adeu petit Aleix. T'estimarem sempre
Re: No puedo ser padre
Primer de tot, sento molt que hagiu de passar per això, és un procés dur. Però t'asseguro que pare ho serás, encara que no portin els teus gens.
Nosaltres necessitem òvuls i esperma de donant, (es a dir que cap dels dos serem pares biologics) i l'any passat per fi vam aconseguir l'embaràs de dues nenes. Desgraciadament van nèixer abans d'hora i no van sobreviure però no tenim cap dubte que eren les nostres filles. I quan els hi vam veure les cares, t'asseguro que no les haguessim canviat per cap altre bebè, ni tan sols un amb els nostres gens. Eren les nostres filles i per nosaltres ho eren tot.
Amb això et vull dir que ara potser tens dubtes i pors i has de passar el teu dol. Però quan tinguis el teu fill o filla en braços, la genètica et serà absolutament igual.
Una abraçada i ànims!
Nosaltres necessitem òvuls i esperma de donant, (es a dir que cap dels dos serem pares biologics) i l'any passat per fi vam aconseguir l'embaràs de dues nenes. Desgraciadament van nèixer abans d'hora i no van sobreviure però no tenim cap dubte que eren les nostres filles. I quan els hi vam veure les cares, t'asseguro que no les haguessim canviat per cap altre bebè, ni tan sols un amb els nostres gens. Eren les nostres filles i per nosaltres ho eren tot.
Amb això et vull dir que ara potser tens dubtes i pors i has de passar el teu dol. Però quan tinguis el teu fill o filla en braços, la genètica et serà absolutament igual.
Una abraçada i ànims!
Buscant des del 2011.
24/7/15 - Al 5é tractament, per fi... Beta POSITIVA!!
4/8/15 - (6+0) Sou dos!! I ja sentim com bateguen els vostres cors!
29/11/15 - (22+5) Marxeu. Adéu Aina, Adéu Ona. Us portaré sempre al cor.
24/8/16 - Bioquímic.
26/10/16 - Avortament espontani.
17/2/17 - Beta +++
18/10/17 - Neix la nostra petita.

24/7/15 - Al 5é tractament, per fi... Beta POSITIVA!!
4/8/15 - (6+0) Sou dos!! I ja sentim com bateguen els vostres cors!
29/11/15 - (22+5) Marxeu. Adéu Aina, Adéu Ona. Us portaré sempre al cor.
24/8/16 - Bioquímic.
26/10/16 - Avortament espontani.
17/2/17 - Beta +++
18/10/17 - Neix la nostra petita.

Re: No puedo ser padre
hola,
que es ser padre?
ser padre es poner la semillita?
no digo que sea facil aceptar tu situación, pero tienes toda una vida para poder disfrutar con tu pareja de ver como nace vuestro hijo, como crece, educarlo, te llamara papá y tu seras su padre y te querrá y tu a el
de que sirve poner la semilla y no preocuparte por tus hijos eso es ser padre? para un hijo ya te digo yo que no
un abrazo !
que es ser padre?
ser padre es poner la semillita?
no digo que sea facil aceptar tu situación, pero tienes toda una vida para poder disfrutar con tu pareja de ver como nace vuestro hijo, como crece, educarlo, te llamara papá y tu seras su padre y te querrá y tu a el
de que sirve poner la semilla y no preocuparte por tus hijos eso es ser padre? para un hijo ya te digo yo que no
un abrazo !
Re: No puedo ser padre
Hola Luis,
Ací una MARE d'un fill que no té els meus gens. Entenc que encara estàs assimilant la notícia i que el primer que et ve al cap és el que dius, que mai podràs ser pare. Però estic segura que arribarà un moment, tard o d'hora, en què entendràs que ser pare no és ni molt menys posar la genètica. La noia que va donar l'òvul gràcies al que he tingut al meu fill no és mare del meu fill i en canvi jo sí que ho sóc des del minut zero i per a tota la vida.
En el meu cas no puc ser mare amb els meus òvuls també per efecte secundari a un tractament, en el meu cas per haver fet quimioteràpia fa anys, i et puc assegurar que quan em vaig haver d'enfrontar a una malaltia que em podia matar primer també vaig pensar que mai podria ser mare (perquè ho assimilava a no poder tindre fills amb els meus òvuls) fins que de seguida vaig veure clar que l'única manera en que era segur que no podia ser mare era si no superava la malaltia i em moria, però que si la superava tenia moltes opcions, des de l'ovodonació o adopció d'embrions, fins l'adopció de nens o la maternitat subrogada. Al cap i a la fi el que jo volia era ser mare i això no acaba quan poses l'òvul sinó més bé al contrari: tot comença a partir de la fecundació.
Després de 8 anys d'espera mentre em medicava i fins que em van donar llum verda per a buscar un embaràs, fa tres mesos vaig donar a llum al meu fill concebut amb un òvul donat i no puc estimar-lo més. De fet, m'alegre que no haja pogut ser amb els meus òvuls perquè si haguera pogut ser així ara no el tindria a ell, en tindria altres potser, però no vull altres fills ni que siguen genèticament meus: vull al meu fill, al que tinc, tal com és, no el canvie per ningú. És més, els meus pares saben que ha segut amb ovodonació i se l'estimen amb bogeria, tant com al fill del meu germà, que sí que és genèticament net seu.
I si et decideixes i acabes sent pare (PARE amb totes les lletres, no ho oblides), estic segura que sentiràs el mateix que jo i m'agradaria molt que ho compartires ací. Ànim!
Ací una MARE d'un fill que no té els meus gens. Entenc que encara estàs assimilant la notícia i que el primer que et ve al cap és el que dius, que mai podràs ser pare. Però estic segura que arribarà un moment, tard o d'hora, en què entendràs que ser pare no és ni molt menys posar la genètica. La noia que va donar l'òvul gràcies al que he tingut al meu fill no és mare del meu fill i en canvi jo sí que ho sóc des del minut zero i per a tota la vida.
En el meu cas no puc ser mare amb els meus òvuls també per efecte secundari a un tractament, en el meu cas per haver fet quimioteràpia fa anys, i et puc assegurar que quan em vaig haver d'enfrontar a una malaltia que em podia matar primer també vaig pensar que mai podria ser mare (perquè ho assimilava a no poder tindre fills amb els meus òvuls) fins que de seguida vaig veure clar que l'única manera en que era segur que no podia ser mare era si no superava la malaltia i em moria, però que si la superava tenia moltes opcions, des de l'ovodonació o adopció d'embrions, fins l'adopció de nens o la maternitat subrogada. Al cap i a la fi el que jo volia era ser mare i això no acaba quan poses l'òvul sinó més bé al contrari: tot comença a partir de la fecundació.
Després de 8 anys d'espera mentre em medicava i fins que em van donar llum verda per a buscar un embaràs, fa tres mesos vaig donar a llum al meu fill concebut amb un òvul donat i no puc estimar-lo més. De fet, m'alegre que no haja pogut ser amb els meus òvuls perquè si haguera pogut ser així ara no el tindria a ell, en tindria altres potser, però no vull altres fills ni que siguen genèticament meus: vull al meu fill, al que tinc, tal com és, no el canvie per ningú. És més, els meus pares saben que ha segut amb ovodonació i se l'estimen amb bogeria, tant com al fill del meu germà, que sí que és genèticament net seu.
I si et decideixes i acabes sent pare (PARE amb totes les lletres, no ho oblides), estic segura que sentiràs el mateix que jo i m'agradaria molt que ho compartires ací. Ànim!
Re: No puedo ser padre
aire ha escrit:Hola Luis,
Siento mucho que esteis pasando por esta situacion, no es agradable querer formar una familia y no poderlo hacerlo facilmente.
No puedo imaginar como te debes sentir, supongo que no debe ser facil para ti, pero creo, aunque suene a topico, que el padre es el que esta a tu lado, el que educa, el que quiere, el que cuida, que mas da de quien sea el esperma, que mas da que no seas el papa "biologico" , supongo que te llevara un tiempo adaptarte a la situacion, pero estoy convencida que el dia que tengas a tu hijo en tus brazos, todas las dudas y miedos desapareceran, y daran lugar al amor incondicional sin reparos.
Espero que puedas experimentarlo muy pronto, hasta entonces fuerza y animo!
Un abrazo
( escribo desde el mobil, perdonar si hubiera faltas)
Muchas gracias por tu respuesta, la verdad es que anima mucho para seguir dia a dia. Es una situacion bastante dificil tanto para mi como mi mujer. En la clinica tambien contamos con apoyo psicologico que nos esta ayudando mucho con este tipo de tema, una vez por semana hablamos y nos desahogamos y entonces es cuando vemos la realidad de forma diferente, cada vez damos un pasito mas.
Esta claro que voy a ser igualmente el padre aunque creo (y espero cambiar) que nunca tendre del todo el sentimiento de serlo plenamente. Pero ante todo esta nuestro deseo de serlo y de cumplir nuestro sueño. Para mi mujer tampoco esta siendo facil y nos tenemos el uno al otro para seguir. El problema es la familia...que todavia no se lo hemos dicho ¿Alguna sugerencia sobre como decirselo? Nos dan miedo sus reacciones.
Muchas gracias amiga.
Re: No puedo ser padre
De verdad que muchas gracias a todos, pero muchas. No me esperaba tantas respuestas, sois geniales.
Os ire respondiendo uno a uno en cuanto vaya teniendo ratitos porque os lo mereceis e intentare hacer caso de todas vuestra recomendaciones.
Deciros que de momento estamos muy contentos con Institut Marques, nos estan atendiendo muy bien y contamos con un servicio apoyo psicologico para afrontar esta situacion de la mejor forma posible y creo que dia a dia nos esta ayudando mucho. Hablamos mas en casa del tema. El unico problema que tenemos ahora es que todavia no se lo hemos dicho a la familia... asi que no sabemos como actuar en estos cassos ¿A alguno os ha pasado? ¿Que se hace en estos casos?
Muchas gracias por vuestros comentarios y apoyos.
Un abrazo.
Os ire respondiendo uno a uno en cuanto vaya teniendo ratitos porque os lo mereceis e intentare hacer caso de todas vuestra recomendaciones.
Deciros que de momento estamos muy contentos con Institut Marques, nos estan atendiendo muy bien y contamos con un servicio apoyo psicologico para afrontar esta situacion de la mejor forma posible y creo que dia a dia nos esta ayudando mucho. Hablamos mas en casa del tema. El unico problema que tenemos ahora es que todavia no se lo hemos dicho a la familia... asi que no sabemos como actuar en estos cassos ¿A alguno os ha pasado? ¿Que se hace en estos casos?
Muchas gracias por vuestros comentarios y apoyos.
Un abrazo.
Re: No puedo ser padre
Hola Luis,
En mi caso yo soy la que no aporta material genético y en cambio a mis padres, mi hermano y una amiga mía es a los únicos que se lo hemos dicho. Y aunque ellos no dijeron nada, confieso que tuve miedo durajte el embarazo y pensé que mis padres (mi padre al menos) haría distinción entre mi hijo y su otro nieto, el que sí que es genéticamente suyo y además clavado a mi hermano... pues no podía estar más equivocada, lo quieren con locura y no distinguen para nada entre uno y otro. Nunca he vsito a mis padres más felices.
Otra opción es no decirles nada, nadie tiene por qué saberlo.
En mi caso yo soy la que no aporta material genético y en cambio a mis padres, mi hermano y una amiga mía es a los únicos que se lo hemos dicho. Y aunque ellos no dijeron nada, confieso que tuve miedo durajte el embarazo y pensé que mis padres (mi padre al menos) haría distinción entre mi hijo y su otro nieto, el que sí que es genéticamente suyo y además clavado a mi hermano... pues no podía estar más equivocada, lo quieren con locura y no distinguen para nada entre uno y otro. Nunca he vsito a mis padres más felices.
Otra opción es no decirles nada, nadie tiene por qué saberlo.
Re: No puedo ser padre
-
aliganiu l’ha editat per darrera vegada el dia: dc. abr. 13, 2016 8:18 pm, en total s’ha editat 1 vegada.
Re: No puedo ser padre
alaska ha escrit:Hola Luis,
En mi caso yo soy la que no aporta material genético y en cambio a mis padres, mi hermano y una amiga mía es a los únicos que se lo hemos dicho. Y aunque ellos no dijeron nada, confieso que tuve miedo durajte el embarazo y pensé que mis padres (mi padre al menos) haría distinción entre mi hijo y su otro nieto, el que sí que es genéticamente suyo y además clavado a mi hermano... pues no podía estar más equivocada, lo quieren con locura y no distinguen para nada entre uno y otro. Nunca he vsito a mis padres más felices.
Otra opción es no decirles nada, nadie tiene por qué saberlo.
Hola Alaska la verdad es que creo que (por lo menos a la familia mas cercana) si que se lo tendriamos que decir, por una cuestion de respeto yo creo. Pero al final es lo que dices tu, se les quiere igual. En apoyo psicologico de I.Marques nos han dicho lo mismo, que es mejor contarlo y que ademas te pueden ayudar a afrontarlo de otra forma y con otras perspectivas diferentes a las tuyas lo cual siempre viene bien. La verdad es que se estan portando muy bien nosotros. Animicamente estoy mejor que hace una semana.
Muchas gracias por tu respuesta, la valoro mucho y mas viniendo de personas que han tenido una experiencia similar.
Un abrazo amiga.
Re: No puedo ser padre
Luis, debes hacer aquello con lo que tú te sientas cómodo. Si no dices nada estará bien también, tampoco lo vería una falta de respeto. Nos guste o no, es un tema tabú todavía. Pero está bien que tengas este tiempo para pensarlo, reflexionar, y hacer tu duelo. Cuando lo aceptes como parte de tu historia, seguramente sabrás si quieres contarlo y a quién. Y si no lo cuentas, tampoco pasará nada, es una cosa muy íntima.
Mucha suerte, ánimo!!
Mucha suerte, ánimo!!
Re: No puedo ser padre
Hola Luis,
En mi caso soy yo la que ha tenido que renunciar a la aportación genética de mi futuro bebé.
Después de 8 años de tratamiento en los cuales pasé por 6 IA, 2 FIV con mis óvulos y un aborto decidimos optar por esta tercera opción que es intentarlo con óvulo donante. También decidimos acudir a un psicólogo especialista en reproducción asistida que realmente es un encanto y nos ha estado ayudando muchísimo.
En estos momentos estoy de 10 semanas y aunque muy feliz tengo muchos miedos. Soy consciente de que mi hij@ no tendra mi carga genética pero como ya te han dicho no solo es padre o madre el que aporta el material genético sinó el que educa, mantiene y da todo su amor a un hij@ muy esperado.
Mi psicólogo nos explicó que en el desarrollo y crecimiento de nuestros hijos no tiene nada que ver la genética excepto por el color de los ojos, la altura, ... que eso en definitiva no forma a una persona. Hay estudios que demuestran que el carácter de un/a niñ@ solo depende de la educación y amor que reciba en su crecimiento, que eso no depende de sus genes.
También le expuse mi miedo a lo típico "que no se pareciera a mi o a mi marido sino a la donante" y su respuesta fue que las similitudes de buscan, que si alguien quiere ver algo acaba encontrando ese parecido y la verdad es que es cierto. La prueba la tengo en una amiga que concibió también con óvulo donante y si no fuera porque sé que fue así juraria que el precioso niño que tiene es de su óvulo y no uno donante.
En relación a decir a la familia y/o amigos cual es parte de la procedencia de mi bebé nosotros hemos decidido que en el momento que se lo expliquemos a el/ella (aun no sabemos que es) entonces se lo diremos a la familia mas cercana. Hay muchas opciones en este sentido pero desde mi punto de vista es algo que tenéis que decidir sopesando pros y contras. Yo tengo un folleto que me dieron en la Dexeus donde te orienta un poco, si crees que te puede ir bien lo escaneo y te lo mando por correo.
Espero haberte ayudado un poquito y te mando mucha energia positiva y muchos ánimos!!!!
Seguro que pronto seréis unos papas geniales!!!!
Un abrazo muy fuerte y disculpa si me excedí en mi respuesta.
En mi caso soy yo la que ha tenido que renunciar a la aportación genética de mi futuro bebé.
Después de 8 años de tratamiento en los cuales pasé por 6 IA, 2 FIV con mis óvulos y un aborto decidimos optar por esta tercera opción que es intentarlo con óvulo donante. También decidimos acudir a un psicólogo especialista en reproducción asistida que realmente es un encanto y nos ha estado ayudando muchísimo.
En estos momentos estoy de 10 semanas y aunque muy feliz tengo muchos miedos. Soy consciente de que mi hij@ no tendra mi carga genética pero como ya te han dicho no solo es padre o madre el que aporta el material genético sinó el que educa, mantiene y da todo su amor a un hij@ muy esperado.
Mi psicólogo nos explicó que en el desarrollo y crecimiento de nuestros hijos no tiene nada que ver la genética excepto por el color de los ojos, la altura, ... que eso en definitiva no forma a una persona. Hay estudios que demuestran que el carácter de un/a niñ@ solo depende de la educación y amor que reciba en su crecimiento, que eso no depende de sus genes.
También le expuse mi miedo a lo típico "que no se pareciera a mi o a mi marido sino a la donante" y su respuesta fue que las similitudes de buscan, que si alguien quiere ver algo acaba encontrando ese parecido y la verdad es que es cierto. La prueba la tengo en una amiga que concibió también con óvulo donante y si no fuera porque sé que fue así juraria que el precioso niño que tiene es de su óvulo y no uno donante.
En relación a decir a la familia y/o amigos cual es parte de la procedencia de mi bebé nosotros hemos decidido que en el momento que se lo expliquemos a el/ella (aun no sabemos que es) entonces se lo diremos a la familia mas cercana. Hay muchas opciones en este sentido pero desde mi punto de vista es algo que tenéis que decidir sopesando pros y contras. Yo tengo un folleto que me dieron en la Dexeus donde te orienta un poco, si crees que te puede ir bien lo escaneo y te lo mando por correo.
Espero haberte ayudado un poquito y te mando mucha energia positiva y muchos ánimos!!!!
Seguro que pronto seréis unos papas geniales!!!!
Un abrazo muy fuerte y disculpa si me excedí en mi respuesta.
Re: No puedo ser padre
Ashra ha escrit:Hola Luis,
En mi caso soy yo la que ha tenido que renunciar a la aportación genética de mi futuro bebé.
Después de 8 años de tratamiento en los cuales pasé por 6 IA, 2 FIV con mis óvulos y un aborto decidimos optar por esta tercera opción que es intentarlo con óvulo donante. También decidimos acudir a un psicólogo especialista en reproducción asistida que realmente es un encanto y nos ha estado ayudando muchísimo.
En estos momentos estoy de 10 semanas y aunque muy feliz tengo muchos miedos. Soy consciente de que mi hij@ no tendra mi carga genética pero como ya te han dicho no solo es padre o madre el que aporta el material genético sinó el que educa, mantiene y da todo su amor a un hij@ muy esperado.
Mi psicólogo nos explicó que en el desarrollo y crecimiento de nuestros hijos no tiene nada que ver la genética excepto por el color de los ojos, la altura, ... que eso en definitiva no forma a una persona. Hay estudios que demuestran que el carácter de un/a niñ@ solo depende de la educación y amor que reciba en su crecimiento, que eso no depende de sus genes.
También le expuse mi miedo a lo típico "que no se pareciera a mi o a mi marido sino a la donante" y su respuesta fue que las similitudes de buscan, que si alguien quiere ver algo acaba encontrando ese parecido y la verdad es que es cierto. La prueba la tengo en una amiga que concibió también con óvulo donante y si no fuera porque sé que fue así juraria que el precioso niño que tiene es de su óvulo y no uno donante.
En relación a decir a la familia y/o amigos cual es parte de la procedencia de mi bebé nosotros hemos decidido que en el momento que se lo expliquemos a el/ella (aun no sabemos que es) entonces se lo diremos a la familia mas cercana. Hay muchas opciones en este sentido pero desde mi punto de vista es algo que tenéis que decidir sopesando pros y contras. Yo tengo un folleto que me dieron en la Dexeus donde te orienta un poco, si crees que te puede ir bien lo escaneo y te lo mando por correo.
Espero haberte ayudado un poquito y te mando mucha energia positiva y muchos ánimos!!!!
Seguro que pronto seréis unos papas geniales!!!!
Un abrazo muy fuerte y disculpa si me excedí en mi respuesta.
Hola Ashra,
En mi caso mi mujer y yo estamos buscando tener un hijo y sabemos que geneticamente no van a ser hermanos pero es lo que dices, casi todo reside en la educacion que se les de y en los valores. Esta semana pasada fuimos a Institut Marques y nos hablaron sobre este tema. Y la verdad es que estamos muy tranquilsa en este sentido.
Cualquier cosa que necesites ya sabes, estamos aqui :)
Torna a “Reproducció assistida”
Qui està connectat
Usuaris navegant en aquest fòrum: No hi ha cap usuari registrat i 14 visitants
| Membre de l'AMIC | Control OJD Nielsen | Hosting i Dominis.cat a CAT1.NET |
![]() |
![]() |
![]() |












